Temps de lecture: 6 minutes

Η ξενιτιά

Με γέρασε η ξενιτιά και τρώει τη ζωή μου·

δεν την αντέχω, μάνα μου, φθείρεται το κορμί μου.

Η ξενιτιά έχει καημούς, έχει πολλά φαρμάκια·

παίρνει παιδάκια απ´τη ζωή και λιώνει τα κορμάκια.

Θα φύγω, μάνα, δεν μπορώ· κοντά σου θα γυρίσω

Κι απ´τον καημό της ξενιτιάς, μάνα μου, να γλιστρίσω.

Μα μια γυναίκα γνώρισα, εδώ στα ξένα πούμαι·

θα τήνε πάρω, μάνα μου, μαζί κι οι τρεις να ζούμε.

Zeibékiko/ Rebétiko de Kaldaras

L’exil

L’exil m’a fait vieillir et il mange ma vie ;

Je ne le supporte plus, maman, mon corps se consume

L’exil a ses douleurs, il empoisonne ;

Il soustrait les petits enfants à leur vie et dissout leurs petits corps.

Je vais  m’en aller, maman,  je n’en peux plus; je vais revenir près de toi

Et loin du malheur de l’exil, maman, je vais filer.

Mais j’ai fait la connaissance d’une femme, ici à l’étranger où je suis ;

Je vais la ramener avec moi, maman, pour qu’on vive tous les trois ensemble.

Traduction: GP. Photo: tous droits réservés à GP.