Temps de lecture: 4 minutes

Lettre au Gréco de Kazantzaki. La Mère.

Και μπαινόβγαιναν τα τραταρίσματα, τα κρασιά, τα ρακιά κι οι μεζέδες, πήρε να βραδιάζει, άναψαν τα λυχνάρια, οι άντρες ήρθαν στο κέφι, οι γυναίκες οι χαμοβλεπούσες σήκωσαν τα μάτια κι άρχισαν να κακαρίζουν σαν τις πέρδικες κι όξω από το σπίτι μούγκριζε ακόμα ο Θεός, πλήθαιναν οι βροντές, τα στενά  δρομάκια  του  χωριού  είχαν  γίνει  ποτάμια, κατρακυλούσαν οι πέτρες  και χαχάριζαν, είχε γίνει ο Θεός νεροποντή κι αγκάλιαζε, πότιζε, κάρπιζε τη γης.

Et c’étaient des allées et venues de victuailles, de vins, de rakis et de mézés, il commença à faire nuit, on alluma les lampes, les hommes étaient bien gais, les femmes qui d’habitude baissaient les yeux les levèrent et elles commencèrent à glousser comme des perdrix, et à l’extérieur de la maison le Dieu mugissait encore, les coups de tonnerre se multipliaient, les ruelles du village étaient devenues des torrents, les pierres dégringolaient et riaient aux éclats, le Dieu était devenu une pluie torrentielle qui enlaçait, arrosait et fécondait la terre. 

Traduction GP. Photo: Karpathos, Ménétès. (c) tous droits réservés à GP.