Temps de lecture: 4 minutes

Lettre au Gréco, « La Mère ». Nikos Kazantzakis.

Μονάχα μια φορά θυμούμαι τη μητέρα μου να λάμπει παράξενα το μάτι της, να γελάει και να χαίρεται, σαν όταν θα ’ταν ανύπαντρη ή αρραβωνιασμένη. Πρωτομαγιά, είχαμε πάει σ’ ένα χωριό, στη Φόδελε, γεμάτο νερά και περβόλια πορτοκαλιές, να κάμει ο πατέρας μου μια βάφτιση. Οπόταν, άξαφνα, σφοδρή νεροποντή ξέσπασε, γίνηκε ο ουρανός νερό κι άδειασε απάνω στη γης, κι αυτή κακάριζε, άνοιγε και δέχουνταν τ’ αρσενικά νερά βαθιά στον κόρφο της. Είχαν μαζευτεί οι προύχοντες του χωριού, με τις γυναίκες τους και τις κόρες, στο μεγάλον οντά του κουμπάρου, η βροχή κι οι αστραπές έμπαιναν από τις χαραμάδες της πόρτας και των παραθυριών, ο αέρας μύριζε πορτοκάλι και χώμα.

Je me souviens d’une seule fois où ma mère, l’oeil brillant étrangement, éclata de rire et s’amusa comme quand elle était une jeune fiancée. Le premier mai nous étions allés dans le village de Fodélé, plein de fontaines et d’orangeraies, car mon père était de baptême. Quand soudain, un violent orage a éclaté, le ciel s’est rempli d’eau et l’a vidé sur la terre, qui s’est mise à glousser, à s’ouvrir et à recevoir ses eaux mâles au plus profond de son corps. Les notables du village s’étaient rassemblés avec leur femme et leurs filles dans la grande chambre du compère, la pluie et les éclairs entraient par les fentes de la porte et des fenêtres, le vent sentait l’orange et la terre.

Traduction: GP. Photo: (c) tous droits réservés à GP.