Temps de lecture: 5 minutes

 Έτσι γινόταν σε κάθε ταξίδι κάθε φορά. Μα όσο τα χρόνια περνούσαν, τόσο ξεσυνήθιζε με τους ανθρώπους. Η ερημιά ολοένα τον κυρίευε, μέρα με τη μέρα, τον απορροφούσε, σαν να στάλαζε μες στην ύπαρξή του τη φοβερή της δύναμη. Σε κάθε ταξίδι λιγόστευε, όσο μπορούσε, τον καιρό που έπρεπε να μείνει στο χωριό για τις δουλειές του.

C’est comme ça que se passait son voyage à chaque fois. Mais à mesure que les années passaient, il se déshabituait des hommes. La solitude s’emparait de lui sans cesse, jour après jour, l’absorbait comme si elle instillait dans son existence sa force terrifiante. A chaque voyage il diminuait, autant qu’il pouvait, le temps qu’il lui fallait rester au village pour ses affaires.

Έκοψε και το ανέβασμα στην εκκλησίτσα του βράχου.

— Συχώρεσέ με, γιατί πια δεν μπορώ, έλεγε στο Θεό, σαν να είχε κάμει αμαρτία. Παντού μπορώ να σε παρακαλώ, για να βλέπεις πόσο είμαι αδύναμος.

Κι όταν γύριζε στο νησί του, ύστερα από κάθε ταξίδι, έμενε πολύ αργά τη νύχτα, κάτω απ’ τα άστρα, να προσεύχεται.

Il renonça aussi à la montée vers la petite église du rocher.

– Excuse-moi, parce je ne peux plus, disait-il à dieu, comme s’il avait commis un péché. Je peux t’implorer partout, pour que tu voies combien je suis faible.

Et quand il retournait dans son île, après chaque voyage, il restait très tard la nuit, sous les étoiles, à prier.

Photo: (c) tous droits réservés à GP.