Temps de lecture: 4 minutes

Meurtre à Kolonaki de Yannis Maris, chapitre 3.

Την έλεγαν, λοιπόν, Μυρτώ. Και ήταν αναμφισβήτητα όμορφη. Από κείνες τις ομορφιές, που, όταν βρεθείς μπροστά τους, γίνεσαι πολύ προσεχτικός στους τρόπους και τις εκφράσεις σου. (…) Θα μπορούσε να σκοτώσει; Το σοβαρό της ύψος, το βαθύ βλέμμα της έτσι όπως είχε προλάβει να το δει μια στιγμή η αυστηρή προσήλωση στη δουλειά της, έλεγαν «ναι», φανέρωναν, πως η κόρη του πλοιάρχου Κάψη ήταν από τους χαρακτήρες εκείνους, που δεν διστάζουν να κάνουν ότι νομίζουν πως είναι καθήκον τους. Έξαφνα, μια άλλη σκέψη, άσχετη, ξένη προς ότι τον απασχολούσε, ήρθε στο νου του. Θα ήταν πιο όμορφη αν χαμογελούσε ; Κι άραγε ήξερε να χαμογελά η κοπέλα αυτή ;

Elle s’appelait, donc, Myrtô ? Et elle avait une incontestable beauté. De ces formes de beauté, qui font que, quand on se trouve devant elles, on fait très attention à ses manières et à ses façons de parler. (…) Est-ce qu’elle pourrait tuer ? Son allure sérieuse et altière, son regard profond de même que l’austère concentration qu’il avait, un instant, entrevue dans son travail, disaient « oui », et révélaient que la fille de l’armateur Kapsi était de ces caractères qui n’hésitent pas à faire ce qu’ils pensent être leur devoir. Soudain, un autre aspect, sans aucun rapport, étranger à celui qui l’occupait, vint à son esprit. Serait-elle plus belle si elle souriait ? Et est-ce qu’elle savait sourire, cette jeune-fille ?

Traduction: GP. Photo: (c) tous droits réservés à GP.