Temps de lecture: 4 minutes

Les mouettes de Vénézis

— Κι εμένα, καιρός πια είναι να ξεκουραστώ…, έλεγε και βούρκωναν τα μάτια του.

Κατέβαινε τα εκατό σκαλιά κάθε φορά με πιο αλαφρή καρδιά. Στο δρόμο στεκόταν και κοίταζε τα παιδάκια που παίζαν. Τον ξέραν όλα και σαν τον βλέπανε, βάζαν τις φωνές:

— Μπαρμπα-Δημήτρη! Μπαρμπα-Δημήτρη!

Τους αγόραζε φουντούκια και τους τα μοίραζε, κι εκείνα φωνάζαν χαρούμενα:

— Μην αργήσεις να ξανάρθεις, παππούλη! Μην αργήσεις!

– Et moi, je n’ai plus le temps de me reposer…, disait-il et ses yeux se remplissaient de larmes.

Il descendait les cent marches chaque fois avec le coeur plus léger. En chemin il s’arrêtait et regardait les petits enfants jouer. Ils le connaissaient tous et quand ils le voyaient, ils poussaient des cris :

– Barba- Dimitri ! Barba-Dimitri !

Ils leur achetait des noisettes et il les leur partageait, et les enfants criaient joyeux :

– Reviens vite, grand-père ! Dépêche-toi !

Traduction: GP. Photo: Karpathos. (c) tous droits réservés à GP.