Temps de lecture: 4 minutes

Meurtre à Kolonaki. Chapitre 3 suite.

Φεύγοντας, χαμογέλασε καθώς έκλεινε τις πόρτες. Θυμήθηκε το υστερόγραφο του Μακρή. Ύστερα σκέφτηκε την τελευταία γραπτή παρατήρηση του δημοσιογράφου. Φυσικά. Δεν έπρεπε να βιαστεί . Δεν είχαν όλοι σκοτώσει το ζώγραφο Καρνέζη. Τον είχε σκοτώσει όμως κάποιος. Ποιος; Θέλησε να φωνάξει ένα ταξί , αλλά μετάνιωσε. Θα πήγαινε με τα πόδια. Έπρεπε να σκεφτεί. Η ανοιξιατική μέρα ήταν χαρά θεού. Στις πολυθρόνες του Μουσείου είχαν καθίσει, κιόλας, οι πρώτοι φίλοι της Αθηναικής λιακάδας. Ολόγυρα έπαιζαν μικρά παιδιά, με τις νταντάδες ή τις μητέρες τους. Αυτή η κόρη του Καψή τί τύπος να ήταν; Δεν είχε ρωτήσει, αλήθεια, ούτε καν πως την έλεγαν.

En partant, il sourit tout en fermant les portes. Il se rappela le post-scriptum de Makris. Ensuite il pensa au dernier message de reproche du journaliste. Naturellement. Il ne fallait pas se précipiter. Ils n’avaient pas tous tué le peintre Karnézis. Pourtant quelqu’un l’avait bien tué. Qui ? Il voulut appeler un taxi, mais il changea d’avis. Il irait à pied. Il fallait qu’il réfléchisse. En ce jour de printemps, il faisait un temps magnifique. Sur les fauteuils du Musée étaient déjà assis les premiers amis du soleil athénien. Tout autour jouaient de petits enfants avec leurs nounous ou leurs mères. Cette fille Kapsi, quel genre c’était ? Il n’avait pas demandé, en vérité, ni même comment elle s’appelait.

Photo: Athènes, façade du Zonar’s.(c) tous droits réservés à GP.