Temps de lecture: 4 minutes

Les mouettes d’Ilias Vénézis.

Σταύρωνε τα χέρια του μπροστά στο παλιό εικόνισμα, χαμήλωνε το κεφάλι και προσευχόταν για τα δυο αγόρια του, που χάθηκαν στην καταστροφή της Ανατολής, για τους άλλους ανθρώπους, τελευταία για τον εαυτό του.

Il se signait devant la vieille icône, baissait la tête et priait pour ses deux garçons qu’il avait perdus pendant la catastrophe d’Anatolie, pour les autres hommes, et enfin pour lui.

— Αν ζούνε, προστάτευέ τα, παρακαλούσε για τα παιδιά του. Φύλαγέ τα από θυμό κι από κακή ώρα. Φύλαγέ τα απ’ το μαχαίρι…

Μουρμούριζε τους χαιρετισμούς, ό,τι άλλο ήξερε από προσευχή, και τα γερασμένα πόδια του τρέμαν.

– S’ils vivent, protège-les, demandait-il pour ses enfants. Garde-les de la colère et de la male heure. Garde-les du couteau…

Il murmurait des salutations, ce qu’il connaissait comme autre prière, et ses vieilles jambes tremblaient.

Traduction: GP. Photo: (c) tous droits réservés à GP.