Temps de lecture: 5 minutes

Δῶ πέρα ὁ οὐρανὸς δὲ λιγοστεύει οὔτε στιγμὴ τὸ λάδι τοῦ ματιοῦ μας
δῶ πέρα ὁ ἥλιος παίρνει πάνω του τὸ μισὸ βάρος τῆς πέτρας ποὺ σηκώνουμε πάντα στὴ ράχη μας
σπᾶνε τὰ κεραμίδια δίχως ἂχ κάτου ἀπ᾿τὸ γόνα τοῦ μεσημεριοῦ
οἱ ἄνθρωποι πᾶν μπροστὰ ἀπ᾿ τὸν ἴσκιο τους σὰν τὰ δελφίνια μπρὸς ἀπ᾿τὰ σκιαθίτικα καΐκια
ὕστερα ὁ ἴσκιος τους γίνεται ἕνας ἀϊτὸς ποὺ βάφει τὰ φτερά του στὸ λιόγερμα
καὶ πιὸ ὕστερα κουρνιάζει στὸ κεφάλι τους καὶ συλλογιέται τ᾿ἄστρα
ὅταν αὐτοὶ πλαγιάζουνε στὸ λιακωτὸ μὲ τὴ μαύρη σταφίδα.

Ici  le ciel, pas un seul instant, ne fait baisser la lueur de nos yeux

ici le soleil prend la moitié du poids de la pierre que nous soulevons tous les jours sur notre dos

les tuiles se cassent en deux, hélas, sous le genou de midi

les hommes vont devant leurs ombres comme les dauphins devant les caïques de Skiathos

ensuite leur ombre devient un aigle qui teint ses ailes au coucher du soleil

et, plus tard, il se juche sur leurs têtes pour contempler les étoiles  

quand ils se couchent sur la terrasse sous la treille aux raisins noirs.

Γιάννης Ρίτσος

Traduction: GP. Photo: (c) tous droits réservés à GP.