Temps de lecture: 7 minutes

Αφήγηση         Récit

Αυτός ο άνθρωπος πηγαίνει κλαίγοντας
κανείς δεν ξέρει να πει γιατί
κάποτε νομίζουν πως είναι οι χαμένες αγάπες
σαν αυτές που μας βασανίζουνε τόσο
στην ακροθαλασσιά το καλοκαίρι με τα γραμμόφωνα.

Cet homme marche en pleurant
personne ne sait dire pourquoi
quelquefois on pense que ce sont les amours perdues
comme celles qui nous tourmentent tant
au bord de la mer, l’été, avec les gramophones.

Οι άλλοι άνθρωποι φροντίζουν τις δουλειές τους
ατελείωτα χαρτιά παιδιά που μεγαλώνουν, γυναίκες
που γερνούνε δύσκολα
αυτός έχει δυο μάτια σαν παπαρούνες
σαν ανοιξιάτικες κομμένες παπαρούνες                                                                                       και δυο βρυσούλες στις κόχες των ματιών.

Les autres hommes pensent à leurs soucis,
paperasses sans fin, enfants qui grandissent, femmes
qui vieillissent difficilement
lui, il a deux yeux comme des coquelicots,
comme des coquelicots coupés du printemps,
et deux petites sources au fond des yeux.

(à suivre)

Traduction: GP. Photo: (c) tous droits réservés à GP