Temps de lecture: 6 minutes.

Θα πάψω για τα μακρινά ταξίδια να μιλώ·

οι φίλοι θα νομίσουνε πως τα ´χω πια ξεχάσει,

κι η μάνα μου χαρούμενη, θα λὲει σ´όποιον ρωτά :

Ήταν μια λόξα νεανική, μα τώρα έχει περάσει …

Je cesserai de parler de voyages lointains ;

mes amis penseront que j’ai tout oublié

et ma mère toute joyeuse dira à qui l’interroge :

« C’était une toquade de jeunesse, mais maintenant ça lui est passé … »

Μα ο εαυτός μου μια βραδιάν εμπρός μου θα υψωθεί

και λόγο ως ένας δικαστής στυγνός θα μου ζητήσει,

κι αυτό το ανάξιο χέρι μου που τρέμει θα οπλιστεί,

θα σημαδέψει κι άφοβο το φταίχτη θα χτυπήσει.

Mais mon moi intérieur se dressera un soir devant ma personne

et comme un juge brutal me demandera raison,

et ma main indigne, cette main qui tremble prendra les armes,

visera et sans peur frappera le coupable.

Κι εγώ που τόσο επόθησα μια μέρα να ταψώ

σε κάποια θάλασσα βαθιά στις μακρινές Ινδίες,

θα ´χω ένα θάνατο κοινό και θλιβερό πολύ

και μια κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες.

Et moi qui ai tant désiré être enseveli un jour

dans les profondeurs de quelque mer des Indes lointaines,

j’aurai une mort ordinaire et très triste

et des funérailles semblables aux funérailles de la plupart des êtres humains.

Traduction: GP. Photo: (c) tous droits réservés à GP.