Extraits d’ Ηλίας Βενέζης, Οι γλάροι

Temps de lecture: 4 minutes.

Πλάι σ’ αυτή τη σπατάλη το γυμνό νησί με την αυστηρή γραμμή του φαίνεται ακόμα πιο έρημο.Σαν να το είχε ξεχάσει ο Θεός, όταν έχτιζε τις στεριές κι έκανε τις θάλασσες στις εφτά πρώτες μέρες του Κόσμου.Μα από τούτη τη γυμνή λουρίδα της γης μπορείς να δεις, το καλοκαίρι, τον ήλιο να πέφτει μέσα στο ατέλειωτο πέλαγο. Τότε τα χρώματα βάφουν τα νερά κι ολοένα αλλάζουν, κάθε στιγμή, σαν να λιώνουν μες στ’ αλαφρά κύματα.

A côté de cette profusion, l’île nue avec sa ligne austère paraît encore plus déserte. Comme si dieu l’avait oubliée, quand il bâtissait les terres et faisait les mers lors des premiers 7 jours du Monde. Mais depuis cette queue de terre nue on peut voir, l’été, le soleil tomber dans la mer sans fond. Alors les couleurs teignent la mer et sans cesse changent, à chaque instant, comme si elles se fondaient dans les vagues légères.

Traduction: GP. Photo: Karpathos. (c) tous droits réservés à GP.