temps de lecture: 12 minutes

 

extrait de « Meurtre à Kolonaki » de Yannis MARIS… à suivre

 

– Δε ζωγραφίζω τους φίλους μου, της είχε απάντησει χαμωγελώντας.

– Γιατί ;

– Ισως γιατί τους αγαπώ και δεν θέλω να κακοπάθουν.

Εκείνη είχε πάρει το ύφος του μικρού παιδιού, που του αρνιούνται το παιχνίδι του.

– Κι αν σε παρακαλέσω ;

Ο Φλώρας είχε επέμβει γελώντας στην κουβέντα τους.

– Δε γλυτώνεις. Οταν η Ζανέτ θέλει κάτι, αυτό το κάτι οπωσδήποτε θα το αποκτήσει.

Ετσι, συμφώνησαν γελώντας και την άλλη μέρα η γυναίκα του Φλόρα ήρθε στο ατελιέ του…

-Je ne peins pas mes amis, lui avait-il répondu en souriant.

-Pourquoi ?

-Peut-être parce que je les aime et que je ne veux pas qu’ils souffrent.

-Et si je t’en priais ?

Floras s’était mêlé, en riant, de leur conversation.

– Tu ne t’en débarrasseras pas. Quand Jeannette veut quelque chose, ce quelque chose de toute façon, elle l’obtiendra.

Ainsi, ils se mirent d’accord en riant et le lendemain la femme de Floras vint à son atelier…

 

Ενα χτύπημα στην πόρτα διέκοψε τις σκέψεις του. Η Αννα, η μικρή καμαριέρα, μπήκε στο δωμάτιο. Ηταν αχτένιστη, φαίνοταν πως είχε ντυθεί βιαστικά και τα μάτια της ήταν ακόμη μισόκλειστα από τον ύπνο.

– Χτυπήσατε, κύριε ;

– Ναι. Ενας κύριος θα ΄ρθει σε λίγο. Ο φίλος μου, ο Φλώρας, ξέρεις ; Να τον περάσεις στο γραφείο μου.

Un coup à la porte interrompit ses pensées. Anna, la petite femme de chambre, entra dans la pièce. Elle était mal coiffée, paraissait s’être habillée à la hâte et était encore ensommeillée, les yeux à moitié fermés.

-Vous avez sonné, monsieur ?

-Oui, un monsieur va venir tout à l’heure. Un de mes amis, Floras. Tu le connais ? Tu le feras passer dans mon bureau.

 

Στα μάτια της μικρής φάνηκε την απορία. « Τέτοια ώρα; » δεν είπε όμως τίποτε γι΄αυτό.

-Μάλιστα κύριε, μουρμούρισε.

Εφυγε, κλείνοντας την πόρτα πίσω της. Ο Καρνέζης προχώρησε προς το παράθυρο. Τράβηξε την κουρτίνα και κοίταξε κάτω, το γυαλιστερό δρόμο. Εκανε ένα διαβολεμένο κρύο έξω, ψιλόβρεχε, και η οδός Σκουφά ήταν έρημη αυτή την ώρα. Ερημη ;

Dans les yeux de la petite parut de l’hésitation. « A pareille heure ? » mais elle n’en dit rien.

-Bien monsieur, murmura-t-elle.

Elle partit, fermant la porte derrière elle. Karnézis s’avança vers la fenêtre. Il tira le rideau et regarda en bas la route brillante. Il faisait un froid de loup dehors, une petite pluie fine tombait, et la rue Skoufas était déserte à cette heure. Déserte ?

 

Tραβήχτηκε απότομα στην γωνιά του παραθύρου. Μια σκιά στεκόταν στην άκρη του δρόμου, μέσα στη βρόχη. Δεν ήταν βέβαιος, αλλά του φάνηκε πως κοίταζε προς το μέρος του παραθύρου. Κρυμμένος πίσω από τις κουρτίνες, ο ζωγράφος προσπάθησε να διακρίνει καλύτερα. Το φως του δρόμου ήταν θολό και η ψιλή βρόχη, που αδιάκοπα έπεφτε, το ΄κανε θολότερο. Οχι. Είχε κάνει λάθος. Κανένας δεν ύπηρχε απέναντι. Ασφαλώς θα ήταν ο ίσκιος από το κοντάρι της σημαίας του διπλανού διαμερίσματος ή κάτι τέτοιο. Χαμογέλασε….

Il se retira brusquement dans le coin de la fenêtre. Une ombre se tenait sur le bord de la route, sous la pluie. Il n’était pas sûr, mais il lui sembla qu’elle regardait en direction de l’endroit de la fenêtre. Caché derrière les rideaux, le peintre essaya de mieux distinguer. La lumière de la route était trouble et la pluie fine, qui tombait sans arrêt, la troublait encore plus. Non. Il avait fait erreur. Il n’y avait personne en face. Assurément, c’était l’ombre de la hampe du drapeau de l’appartement d’à côté ou quelque chose dans le genre. Il sourit ….

 

traduction: GP. avec autorisation de l’ayant droit de l’auteur.

photo: un supporter inattendu du Panathinaïcos. (c) tous droits réservés à GP.